( 1 ) 3 - و به همين سند ، از امير مؤمنان على عليه السّلام روايت شده است كه فرمود : اى مردم ! مسلّما خداوند متعال عموم مردم را به خاطر افراد انگشت شمارى كه پنهانى گناه مىكنند ، عذاب نفرمايد ، ولى اگر همان افراد انگشت شمار و ناچيز ، آشكارا و در حضور مردم همان گناه را مرتكب گردند و مردم ، آنان را به خاطر كار زشتى كه مىكنند مورد سرزنش قرار ندهند ، خداوند هر دو گروه را كيفر و عذاب كند ؛ و نيز فرمود : هيچ يك از شما در حالى كه ستمگرى ، مردى را مىزند ، يا ستمديده‌اى را آزار مىكند و يا بيگناهى را مىكشد ، اگر در صدد « دفاع از او نيستيد در آنجا حضور پيدا نكنيد ، زيرا يارى كردن مؤمن به مؤمن هنگامى كه ( در صحنه ) حضور داشته باشد ، واجب است ، و سلامت و عافيت ( براى شما ) آسانتر است ( البته ) تا زمانى كه حجت بر شما تمام شده باشد ؛ و نيز فرمود : هنگامى كه در ميان بنى اسرائيل رخوت و سستى پيدا شد ( در چنين شرايطى ) مردى برادر ايمانى خود را در حال ارتكاب گناه مىديد و او را از آن كار زشت باز مىداشت ولى آن مرد همچنان به كار خود ادامه مىداد ، و ( اين عدم نصيحت پذيرى ) مانع آن نمىشد كه همان شخص پند دهنده ، هم پياله و همنشين و همسفرهء آن مرد گناهكار باشد ! ! تا آنكه خداوند ( به مكافات اين بىتفاوتى